Jakie są objawy insulinooporności?

Insulinooporność to stan, w którym organizm przestaje reagować na insulinę (hormon produkowany przez trzustkę, który reguluje poziom cukru we krwi). Insulinooporność jest jednym z najczęstszych zaburzeń metabolicznych, które towarzyszy np. nadmiernej masie ciała.

Jest dla pacjentów znakiem ostrzegawczym pokazującym, że jeśli nie zostaną zmienione nawyki żywieniowe i inne elementy stylu życia (więcej o tym poniżej) to zaniedbania te doprowadzą do rozwoju cukrzycy typu 2, dyslipidemii, nadciśnienia tętniczego czy nawet niektórych nowotworów!

Objawy insulinooporności

1. Ciągłe uczucie zmęczenia.
2. Pogorszenie samopoczucia.
3. Łatwa męczliwość i rozdrażnienie.
4. Senność i problemy z koncentracją.
5. Nadmierna masa ciała i trudności w utracie wagi.
6. Obfite pocenie się i problemy dermatologiczne, np. rogowacenie ciemne.
7. Chęć do podjadania między posiłkami.
8. Wysoki poziom cholesterolu i wysokie ciśnienie krwi.

Insulinooporność to skutek nadwagi, a nie przyczyna! Jednak mając insulinooporność wpadamy w “błędne koło” tycia i zredukowanie nadmiernych kilogramów robi się jeszcze trudniejsze!

Jednak może ona występować też u osób z prawidłową masą ciała. Jest objawem, który pojawia się też w innych chorobach - nie tylko przy otyłości.

Przyczyny insulinooporności

Insulinooporność może być spowodowana wieloma czynnikami, w tym:

1. Nieprawidłową dietą bogatą w cukry i niezdrowe tłuszcze.
2. Brakiem aktywności fizycznej.
3. Niedoborem snu.
4. Przewlekłym stresem.
5. Wiek, płeć i czynniki genetyczne również odgrywają rolę.

W insulinooporności najczęściej głównym problemem nie jest sama zmiana wrażliwości tkanek na insulinę, ale nadwaga, przez którą ta zmiana się pojawia. Jest to tak zwana insulinooporność wtórna, rozwijająca się jako konsekwencja innej choroby - otyłości. Jednak nie tylko otyłość może prowadzić do rozwoju insulinooporności, są też inne choroby!

Stwierdzenie nieprawidłowego stężenia insuliny powinno skłonić do dokładnej diagnostyki i ustalenia czy insulinnoporność wynika tylko z nieprawidłowego stylu życia, niewłaściwej diety i zwiększonej masy ciała, czy też może być wtórna do innych chorób (np. zespół Cushinga, akromegalia, niedoczynność przysadki, nadczynność lub niedoczynność tarczycy, pierwotna nadczynność przytarczyc, hiperaldosteronizm pierwotny, wrodzony przerost nadnerczy, guz prolaktynowy lub chromochłonny).

Jak rozpoznać insulinooporność?

Jeśli podejrzewasz u siebie insulinooporność - zgłoś się do lekarza. To mit, że można ją rozpoznać badając np. krzywą wydzielania insuliny. Niestety mit ten powiela również część medyków.

Insulinooporność, jako że nie jest tak naprawdę chorobą, a objawem, to powinna być wskazaniem do rozszerzenia diagnostyki. Należy się pacjentowi dobrze przyjrzeć podczas wizyty lekarskiej (zebrać wywiad i zlecić badania laboratoryjne dostosowane do dolegliwości), które pozwolą odnaleźć prawdziwą przyczynę. Gdy będziemy ją już znać, to pozwoli to zaplanować odpowiednie postępowanie lecznicze. Jest to dużo rozsądniejsza i przede wszystkim dużo skuteczniejsza droga niż sięgnięcie po suplementy.

Leczenie insulinooporności

Leczenie insulinooporności składa się z kilku elementów. Pierwszym krokiem jest zmiana stylu życia, w tym zwiększenie aktywności fizycznej, zmniejszenie spożycia węglowodanów, szczególnie tych o wysokim indeksie glikemicznym i zwiększenie spożycia błonnika. Może być również konieczne zmniejszenie masy ciała.

To kilka przykładów zmian w stylu życia, które pomagają w leczeniu:

1. Zmniejszenie spożycia węglowodanów przetworzonych i cukrów prostych.

Jednym z najważniejszych kroków w leczeniu insulinooporności jest ograniczenie spożycia węglowodanów przetworzonych i cukrów prostych zawartych m. in. w białym chlebie, słodzonych napojach, sokach owocowych, ciastach, słodyczach i słodkich płatkach

2. Zwiększenie spożycia błonnika, warzyw i owoców.

Błonnik, warzywa i owoce są bogate w składniki odżywcze, takie jak witaminy i minerały. Zwiększenie ich spożycia może pomóc w obniżeniu poziomu cukru we krwi.

3. Zwiększenie aktywności fizycznej.

Regularna aktywność fizyczna może pomóc w zwiększeniu wrażliwości organizmu na insulinę i zmniejszeniu poziomu cukru we krwi.

4. Unikanie alkoholu.

Spożycie alkoholu może prowadzić do insulinooporności i zwiększonego ryzyka chorób serca. Warto ograniczyć spożycie alkoholu lub całkowicie z niego zrezygnować.

5. Wybieranie zdrowych tłuszczów.

Tłuszcze są ważnym źródłem energii, ale niektóre są bardziej zdrowe niż inne. Warto wybierać zdrowe tłuszcze. Bogate są w nie np. ryby, olej rzepakowy, oliwa z oliwek i orzechy.

6. Ograniczenie stresu.

Stres może zwiększać poziom cukru we krwi i nasilać insulinooporność. Warto wprowadzić techniki relaksacyjne, takie jak joga, medytacja czy głębokie oddychanie, aby zmniejszyć poziom stresu.

7. Poprawa jakości snu.

Niewysypianie się może prowadzić do insulinooporności i innych chorób. Dlatego ważne jest, aby osoba dorosła spała średnio od 7 do 9 godzin dziennie, snem o wysokiej jakości.

8. Utrzymanie optymalnej masy ciała.

Otyłość jest jednym z głównych czynników rozwoju insulinooporności. Dlatego ważne jest, aby utrzymać zdrową wagę poprzez odpowiednią dietę i aktywność fizyczną.

9. Leczenie farmakologiczne.

U niektórych pacjentów konieczne może być zastosowanie leków, które zwiększają wrażliwość organizmu na insulinę. Często stosowanym w takiej sytuacji lekiem jest np. metformina. Jest to lek stosowany głównie w leczeniu cukrzycy typu 2 u pacjentów z otyłością, ale również w PCOS i innych chorobach.

Insulinooporność to zaburzenie metaboliczne, które dotyka wiele osób, szczególnie tych z nadwagą lub otyłością. Objawy insulinooporności mogą być niecharakterystyczne, dlatego warto skonsultować się z lekarzem, jeżeli podejrzewasz u siebie ten problem.

Insulinooporność nie jest chorobą, ale stanem, który można kontrolować poprzez zmiany stylu życia i czasem dodatkowe leczenie farmakologiczne. Jest to stan z którym można wygrać. Jeśli podejrzewasz, że masz insulinooporność, porozmawiaj z lekarzem i poproś o odpowiednie badania, a następnie podejmij walkę z tym paskudnym przeciwnikiem.